Reisverslag “Wings To The West”
10 september tot en met 2 oktober 2005
Afgelegde afstand: 4960 km

Schema:
We boekten via het reisbureau Reisagentschap Spillemaecker een 3-weekse rondreis doorheen de Amerikaanse westelijke staten. Deze reisformules worden aangeboden door Whings & Wheels en omvatten voorgeboekte overnachtingen, een routeplan en een huurauto van Alamo.  Maaltijden zijn niet inbegrepen, maar in de VS heb je hiervoor een ruim aanbod. In tegenstelling tot vorig jaar namen we deze keer geen extra opties zoals bv. gereserveerde uitstappen. Deze kunnen beter ter plaatse besteld worden, waardoor men kan reductie geven aan o.m. senioren en door de gunstige koers van de Euro t.o.v. de Dollar men ook nog eens 20% bespaart. Voor onze vluchten kozen we British Airways, de meest voordelige & luxueuze maatschappij. Naast de aanschaf van enkele Capitool-reisgidsen, kochten we dit jaar een TomTom navigatiesysteem aan met de USA wegenkaart. Alle trips waren dus voorbereidt, dus… klaar voor vertrek.


Dag 1 zaterdag 10/09/2005: Brussel-Los Angeles 11:00 uur / 9800 km
Na een lange, maar goed verlopen vlucht landen we rond 13 uur in Los Angeles. Even later nemen we de shuttle-bus naar het huurwagenbedrijf en halen er onze huurauto op, een Chevrolet Uplander, en rijden naar ons eerste hotel Holiday Inn Beverly Garland te Hollywood. Het navigatiesysteem loodst ons vlekkeloos over de drukke highways doorheen deze stad van 13,8 miljoen inwoners en na een half uurtje zijn we reeds ter plaatse. We nemen rustig onze intrek in de kamers, een lekkere douche en gaan even op verkenning rondom het hotel. Het is reeds vlug etenstijd en we nemen een lekker diner in het restaurant van het hotel. Na de maaltijd bij een glas bier nog even napraten over de drukke dag die achter de rug is en wat er morgen op het programma staat. Niet te lang echter, want ieder is moe en besluit een goede nachtrust te nemen.


Dag 2 zondag 11/09/2005: Hollywood (Los Angeles)
Ons hotel ligt vlakbij Universal Studios, het themapark van de gelijknamige filmmaatschappij. We deden dit park reeds vorig jaar te Florida, maar hier kan je de filmsets bezoeken, alsook andere evenementen verschillend van de andere locaties. Als eerste namen we de Studio-Tour, waar je met een bus doorheen de verschillende opnamesets rijdt van recente en vroegere films. Onderweg heeft men ook speciale ‘haltes’ ingelast waar je met de volledige bus deel uitmaakt van een film en deze ‘live’ meemaakt. Nadien bezochten we o.m. Special Effects, een set waar men deze effecten uitlegt; Backdraft, de set waar men opnames deed voor deze prent; Shrek, een filmvoorstelling in 4-D en Waterworld, een show in het decor van deze filmset. Ook een ritje in de Jurrasic-Park wildwaterbaan was een unieke belevenis. In de namiddag besloten we vroegtijdig het themapark te verlaten en op ontdekkingstocht te gaan naar het beroemde Hollywood, meer bepaald naar de Hollywood Boulevard. In een deel van deze laan, vlakbij het Mann’s Chinese Theater, vinden we de sterren in het trottoir waarin namen van beroemdheden gegraveerd staan. Op deze Walk Of Fame treffen we er de vele afdrukken van beroemde sterren van het witte doek. In deze buurt lopen ook tal van namaaksterren waar je mee op de foto kan. Na een lekkere hap verlieten we ’s avonds deze buurt en reden terug naar ons hotel.


Dag 3 maandag 12/09/2005: Hollywood-Santa Barbara 2:59 uur / 160 km
Onze eerste relatief korte trip staat op het programma. Toch willen we eerst nog eens de beroemde letters op de heuvels van de stad Hollywood in levende lijve aanschouwen en rijden een ommetje naar deze plaats. Na enkele kiekjes vervolgen we onze weg doorheen Beverly Hills, de woonplaats van de jetset. Prachtige villa’s staan in diverse rijke lanen, maar door de hoge heggen en grote hekken & poorten zien we weinig of niets. Ook het winkelparadijs van Beverly Hills, Rodeo Drive, ligt er maar stil bij zo vroeg in de voormiddag, zodat we verder rijden tot Santa Monica. Dit is een bekende badplaats waar veel live-entertainment is en men gezellig kan winkelen, naar de pier gaan of luieren op het strand. Er ligt ook de drukke boardwalk, gebruikt door fietsers, joggers en rollerbladers. Deze locatie wordt ook vaak gebruikt als decor voor filmopnames, zoals o.a. Baywatch. Via de Highway 1 komen we uiteindelijk aan in Santa Barbara. Na onze intrek in het Marmonte Hotel, reden we naar het centrum van dit stadje en wandelden er doorheen de prachtige straten met tal van oud-Spaanse shops. We dineerden in een knus restaurant van prachtige Spaans-Mexicaanse oord en reden bij valavond terug naar het hotel. Een fijne dag zat er op.


Dag 4 dinsdag 13/09/2005: Santa Barbara-Monterey 6:35 uur / 370 km
Via het stadje Solvang, ooit een Deense nederzetting, reden we via de kustroute Highway 1 doorheen veel natuurschoon en schilderachtige oude kustplaatsjes en bereikten iets verderop San Simeon, beroemd omwille van het imposante ‘Hearst Castle’. Dit kasteel van de excentrieke krantenmagnaat William Hearst kon echter niet meer worden bezocht, waardoor we ons beperkten tot een wandeling doorheen het museum en het nemen van een lekkere snack. Nadien reden we verder langsheen de mooie kustweg tot onze eindbestemming van vandaag, het stadje Monterey, een sympathieke kustplaats met een wondermooie baai. We namen eerst intrek in ons hotel Sand Dollar Inn, zaten de bagage in de kamers en volgden daarna de spectaculaire 17 Mile Drive rondom de baai. Langs deze route vind je 21 interessante halteplaatsen, zoals o.m. The Restless Sea, Shore Course, Seal and Bird Rock, Cypress Point Lookout en Lone Cypress. De Monterey-baai vormt een maritiem ‘heiligdom’ met een schat aan bewoners van de zee. Zelfs de grijze walvis houdt hier in de lente even halt op zijn tocht naar Mexico. Nadien gingen we rustig dineren in één van de gezellige en uitstekende visrestaurants op de pier Fishermans Wharf. Hier bevond zich vroeger de oude sardienenfabriek en visserswijk, momenteel omgevormd tot toeristische winkels en restaurants. Een schitterende dag doorheen een prachtig landschap was weer achter de rug.


Dag 5 woensdag 14/09/2005: Monterey-San Francisco 2:26 uur / 260 km
Na het ontbijt reden we nog even terug naar Carmel voor een bezoek aan Mission San Carlos Borromeo, met het graf van Pater Junipero Serra, de stichter van de plaatselijke missieposten. Daarna zette we koers richting San Francisco, zodat we er vroeger konden aankomen en zodoende iets meer van de stad bezoeken. Rond de middag kwamen we reeds aan het gereserveerde hotel Ramada Plaza Downtown en checkte in, brachten de koffers naar de kamer en namen een lunch. Nadien namen we de wagen en navigeerden naar de beroemde Lombard Street, de meest kronkelende straat ter wereld van slechts 150 m lengte. Vervolgens via de steile straatjes naar de haven en tot bij de Fishermans Wharf, waar we de wagen parkeerde en de haven afwandelden. Je treft er een maritiem museum aan met nog enkele schepen uit WOII, talloze souvenirwinkeltjes en restaurants. Omdat de zon zich uiteindelijk doorheen het wolkendek brandde, deden we een rondvaart met de Red & White Fleet door de baai, onder de Golden Gate Bridge door en rondom het eiland Alcatraz. Zo heb je een mooi uitzicht over de skyline van de stad en op de adembenemende hangbrug die beide uiteinden van de baai met elkaar verbind. Na deze tocht van meer dan een uur, reden we doorheen de steile straten van de stad terug naar het hotel. We hadden zin in een lekkere maaltijd en namen deze in het hotel. Nadien bij een lekker biertje nog even gezamenlijk bespreken wat we de komende dag gingen plannen en dan… bedtijd !!!


Dag 6 donderdag 15/09/2005: San Francisco
Omdat het vandaag erg bewolkte en donkere was, besloten we om niet te vroeg er op uit te trekken. We kozen als eerste bestemming een bezoek aan de enorme Golden Gate Bridge en stopten eerst even aan het visitorcentrum waar een kleine expositieruimte is gevestigd over het bouwen en de bouwers van deze hangbrug. Daarna reden we over de brug en namen even de tijd om vanaf de overzijde van de baai te genieten van het mooie uitzicht over alle delen van de mooie stad. Bij de terugkeer moet dan wel $5 tol betaald worden, maar dat is de brug waard. Via Alamo Square, met zijn typische Victoriaanse huizen, reden we opnieuw naar de haven om er in te schepen bij de Bleu & Gold Fleet voor een 3 uur durend bezoek aan het voormalige gevangeniseiland Alcatraz. Eens aangekomen op “the rock” krijg je elk een klein audio-toestel met hoofdtelefoon, die je rustig doorheen het complex leidt en alle wetenswaardigheden verteld. Je ziet er o.m. de cellen waar de roemruchte Al Capone zat opgesloten en doorloopt de vertrekken waar de gedetineerden tot bij de sluiting in 1962 verbleven. Na dit bezoek gingen we naar Pier 39 een hapje eten in één van de vele restaurantjes die uitzicht geven op het dok met houten vlotten waarop tientalle zeeleeuwen liggen te stoeien. Nadien nog wat slenteren doorheen de talrijke winkeltjes en dan terug naar de wagen. Deze stond geparkeerd in de nabijheid van Bay Street, waar de beroemde Cable Car, de kabeltram van San Francisco, een keerpunt heeft en zich opnieuw doorheen de steile straten van de stad trekt. Een halfuurtje later nuttigden we nog een lekker glaasje in de buurt van het hotel en praatte na over de heerlijke dag die we hadden in deze mooie stad.


Dag 7 vrijdag 16/09/2005: San Francisco-Oakhurst 4:46 uur / 305 km
Deze voornamiddag verlieten we de stad via de Oakland Bridge en stopten even in het midden van deze 13,5 km lange brug op Treasure Island voor een laatste zicht op de skyline van San Francisco. Via Livermore en Tracy reden we richting Oakdale doorheen het grootste windmolenpark ter wereld. Honderden molens stonden opgesteld op de winderige heuvels en voorzien heel deze regio van de nodige elektriciteit. Net voorbij Chinese Camp namen we Hwy 49 in zuidelijke richting en merkten reeds het bergachtig karakter van deze weg, tekenend voor de omgeving van Yosemite Park. Via Mariposa bereikten we het stadje Oakhurst, gelegen op 920 m hoogte en onze eindbestemming van vandaag. Zo blijven we ten westen van het park en kan het bezoek ervan voorbehouden worden voor morgen. We namen intrek in het Best Western Yosemite Gateway Inn, een hotel ingericht als een berghut, maar met het hedendaags comfort en luxe. Hier was het weer lekker warm en nodigde het zwembad uit tot een frisse duik. Nadien even luieren op het terras en lekker dineren in het heerlijk restaurant.


Dag 8 zaterdag 17/09/2005: Yosemite National Park
Vandaag hebben we de hele dag om het Yosemite National Park te bezoeken. Dit is wellicht het meest geliefde en mooiste park in California en situeert zich in het westelijk deel van de Sierra Nevada bergketen. Het centrum van het park, ‘visitor village’, ligt slechts op een uurtje rijden van het hotel. Onderweg rij je door de parkingang, waar je een toegangsticket dient te nemen. Het tarief geldt per auto en kost $20. Wij namen echter een pas die toegang verleende voor alle Nationale Parken binnen de VS en een jaar geldig blijft. Deze kostte wel $50, maar we bezoeken tijdens deze reis minstens 7 van deze parken en doen op deze manier dus profijt. Tevens krijg je bij de parktoegangen steeds kaarten van het desbetreffende park, evenals andere nuttige info. Even later reden we verder naar de vallei waar zich de belangrijkste gezichtspunten bevinden, waaronder de spectaculaire 740 meter hoge Yosemite-falls, Tunnel View met de Bridalveil Falls en het niet te missen sublieme Glacier Point. Door het Yosemite dal loopt een weg die een cirkel vormt en gedeeltelijk éénrichtingsverkeer voorziet. Om in de ‘Village’ te komen moet deze ‘loop’ praktisch volledig afgelegd worden, wat op zichzelf al een mooie ontdekkingstocht is. Bij El Capitan, de 1370 meter hoge granieten rotswand, zagen we bergbeklimmers aan het werk. Hier starten ook mooie ‘trails’ (wandelingen). waarvan de Mirror Lake Loop één van de mooiste is en voor iedereen toegankelijk is, alsook Sierra Point Trail waarlangs een vijftal watervallen liggen. Bij de terugkeer uit het dal troffen in de zuidelijke Mariposa Grove 500 gigantische Sequoiabomen aan met onder meer de beroemde Wawona-Tree, waarin een tunnel is uitgehouwen. Op de terugweg naar Oakhurst stopten we nog even bij het oude treinstation wat momenteel omgevormd is tot museum en een aantal vroegere stoomlocomotieven tentoon stelt. Met sommigen stellen kan je nog een kort traject rijden en de werkwijze aanschouwen van hoe men destijds hout transporteerde vanuit dit station. Daarna keerden we terug naar het hotel en genoten er van een heerlijke maaltijd. Een dagje in de pure natuur had blijkbaar onze eetlust aangewakkerd. Nadien nog lekker douchen, even het roadbook bestuderen en moe tussen de lakens…


Dag 9 zondag 18/09/2005: Oakhurst-Bakersfield 6:45 uur / 430 km
Vandaag hebben we een zware rit voor de boeg. Niet zozeer een lange afstand, maar merendeels doorheen parken met tijdrovende bochtige wegen. Op tijd vertrekken dus, de tank volgooien en daarna via Highway 41 richting Fresno. Hier nemen we de 180-East naar en het Sequoia & King’s Canyon National Park. Bij de ingang van King’s Canyon laten we onze pas voor de US Parken zien en krijgen een map en een infokrant van dit park. Even verderop volgen we links de weg naar de General Grant Tree, de op één na grootste Sequoia boom ter wereld en het mooi bijhorende Visitor Center. Deze 30 mile lange weg naar Cedar Grove en de Mist Falls doorheen de canyon is waarschijnlijk erg mooi, maar loopt dood, waardoor we langs dezelfde weg terug moeten. We hebben nog heel de weg doorheen het park voor de boeg en zullen met de nodige stops erg laat op onze eindbestemming aankomen, dus houden we het hier maar tot een bezoek aan deze enorme boom en een korte stop in het visitor-center. Even later vervolgen we onze weg via de 198 doorheen het Sequoia National Park en stoppen eerst aan de Lookout, een prachtig panoramisch uitzicht over de canyon. Iets verderop houden we ook halt bij de General Sherman Tree, het oudste levende wezen op Aarde. Deze gigant is 83 m hoog, meet 11 m diameter en heeft een basisomtrek van 31 m. Je krijgt de mamoetboom nauwelijks op je foto! Nog iets verderop in het Giant Forrest leidt een weg naar Moro Rock, een imposante blok graniet van 2.050 m hoog. Er is een klein smal wegje uitgehouwd in deze rots waar je na een 10-tal minuten stevig klimmen een prachtig panorama hebt op het Nationaal Park. Een echte aanrader! Op de terugweg naar de hoofdweg moet je met de wagen onder een omgevallen Sequoia boom door en lijkt onze minivan erg klein. Een aangename verrassing. Vanaf hier is het alsmaar afdalen via bochtige wegen tot je meer dan 1.500 m lager via Tree Rivers verder het plaatsje Visalia doorrijdt. Vanaf hier hebben we nog zo’n 100 km te rijden via de Highway 99 vooraleer we in omstreeks 19 u te Bakersfield aankomen. We nemen onze intrek in het gereserveerde Clarion Hotel en trekken vervolgens naar een Steakhouse om de innerlijke mens te versterken. De dag was lang, maar de tocht enorm mooi en variërend.


Dag 10 Maandag 19/09/2005: Bakersfield-Death Valley 5:41 uur / 370 km
Na het ontbijt opnieuw de koffers in de wagen, uitchecken, navigatiesysteem ingesteld en we verlaten Bakersfield. Het eerste stuk is een rustige rit via Lake Isabelle, midden in het Sequoia National Forrest, een regio waar ’s winters heel veel toeristen de sneeuw opzoeken. Even verderop volgen we de weg richting het plaatsje Olancha en sla hier rechtsaf naar de 190 tot in het hartje van de dorre Death Valley, een vallei een oppervlakte van ong. 7.770 km² en is met een ligging van 86 m beneden zeeniveau tevens het laagste punt in heel Noord-Amerika. We rijden eerst over de bergkam die de vallei omringd en houden even halt aan het ‘Padre Crowley Point, waar men een prachtig uitzicht heeft over de dode vallei. Wanneer we de deur van de met airco gekoelde wagen openen, voel je meteen de enorme hitte. De zon verschroeit hier het landschap met temperaturen van 70°C, waardoor de bewoners van dit gebied (schorpioenen, slangen, prairiehonden, enz.) steeds verscholen zitten in de schaduw van holen of onder een steen. Nu pas beseffen we waarom men in het roadbook ons aanraad deze tocht aan te vangen met een volle tank en een voldoende voorraad drinkwater. Het is best om hier te voorkomen dat je pech hebt met de wagen, en indien het je dan toch overkomt er goed op voorbereidt te zijn. Aan een gsm heb je in deze streek toch niets, omdat er hier eenvoudig weg geen masten staan. Dit geldt trouwens voor alle nationale parken, waardoor je aangewezen bent op publieke telefooncellen in de ‘villages’ of op de geregelde patrouilles van de Park Rangers. We zetten onze weg verder naar het midden van de vallei en komen dan plots het plaatsje Stovepipe Wells Village tegen, een aantal houten huizen die fungeren als hotel met bijhorend restaurant, zwembad, ‘general store’ en tankstation. Hier brengen we straks de komende nacht door. Hoewel het pas middag is, besluiten we eerst in te checken en onze spullen in onze kamers te zetten. Daarna een snelle hap (’t is hier toch veel heet om honger te hebben) en we besluiten een bezoek te brengen aan het Scotty’s Castle, een schitterend kasteelachtig bouwwerk in het noorden v/d vallei. Na een uurtje rijden doorheen niemandsland, bereiken we de ingang van het domein en mogen m.b.v. onze parkpas zonder betalen verder. Dit kasteel werd destijds gebouwd door een goudzoeker en werd na zijn dood naar hem vernoemd. Het gebouw ligt in een oase van groen en is enorm mooi ingericht. Na een wandeling door en rond het gebouw, lessen we onze dorst in de plaatselijke shop. Enige tijd later rijden we terug richting Stovepipe Wells en nemen er een heerlijk frisse douche. De zon zakt langzaam achter de omliggende bergen de warmte begint alsmaar dragelijker te worden. Het is alweer bijna tijd voor het avondeten, wat we hier kunnen nuttigen in prachtig restaurant, ingericht zoals jaren terug tijdens de goudzoekerperiode. Nadien nog even kuieren doorheen de ‘village’, waar tussen de verschillende gebouwen tal van attributen staan van mijnontgingers en je herinnerd aan hun erbarmelijk bestaan in deze ruige streek. In het plaatselijke ‘Saloon’ genieten we nog van enkele heerlijke Budweisers en trekken dan naar onze kamers. We blijven nog een tijdje voor onze kamer tegen de wagen aanleunen en aanschouwen de prachtige hemel met duizenden sterren. Hier in deze donkere vallei met enkel een kleine lantaarn in de buurt, heb je een wondermooi zicht op de heldere sterrenhemel en besef je maar pas hoe klein en nietig de mens is op Aarde en het heelal. Hier dwingt de natuur respect af. We praten nog even na over de voorbije dag en kruipen uiteindelijk tevreden in bed.


 

Dag 11 dinsdag 20/09/2005: Death Valley-Las Vegas 4:40 uur / 210 km
Bij het ontwaken was onze verbazing heel groot toen we door het raam keken; het regende in Death Valley! Niet hevig, maar toch genoeg om nat te worden. Na het ontbijt de koffers in de auto en we vangen de relatief korte rit aan richting Las Vegas. Eens aan het rijden ondervinden we dat de wegen hier niet gelegd zijn voor deze weersomstandigheden en er enorm veel verraderlijke plaatsen zijn waar de plassen op de rijbaan blijven staan. Anderzijds bemerk je dat de weinige flora hier aanwezig de regen met open bladeren ontvangt en met volle teugen genieten van het hemelsvocht. Even verderop rijden we voorbij het Visitor Center en Furnance Creek, maar blijkbaar zijn deze stopplaatsen gesloten omwille van het mindere weer en rijden we noodgedwongen maar verder. Via Pahrump en de baan 160 East (Blue Diamond Road) verlaten we de staat Californie en rijden Nevada binnen. Zo komen we in Las Vegas terecht en rijden een deel langs de 5 km lange beroemde Las Vegas Boulevard of ‘The Strip’ met tientallen luxe hotels, casino’s, restaurants en coffeeshops. Op dit vroege tijdstip is er echter nog maar weinig activiteit te bespeuren en loodst onze navigator Tom ons tot aan het gereserveerde hotel Best Western Mardi Gras. Na het inchecken de bagage in de kamer, ons even verfrissen en iets deftig aantrekken voor onze trip naar ‘The Strip’. Als eerste brengen we een bezoek aan het Stratosphere Hotel met zijn 358 m hoge toren. Om in de toren te komen moet je wel het ganse hotel door en een toegang betalen. Na een grondige security scan stap je in één van de vele dubbele liften, elk met twee cabines boven elkaar. Op slechts 4 seconden brengen deze je naar de 320 m hoger gelegen panoramazaal. Hier heb je echt fenomenaal uitzicht over Las Vegas en de wijde omgeving. De vele hotel-casino’s op de Strip schitteren met hun lichtreclames en het lijkt alsof de beroemdste bouwwerken van de wereld op één plaats zijn ondergebracht. Natuurgetrouwe kopieën van de Eifeltoren, de Empire State Building, de Piramide van Cheops, het San Marco plein en vele anderen decoreren de verschillende groteske hotels. Boven de panomarazaal bevindt zich nog een verdiep in openlucht. Hier vind je verschillende attracties die je onder meer nog eens de hoogte inschieten of in een rollercoaster rondom de toren laten razen. De ultieme kick krijg je in het nieuwe Insanty, een ride waarbij je letterlijk over de rand van de toren in de diepte valt of in een zwiermolen 350 m hoog hangt te bengelen. Jammer genoeg was omwille van de wind dit verdiep tijdelijk gesloten en daalden we terug af om een bezoek te brengen aan een van de andere hotel/casino’s. De keuze is enorm en elkeen tracht met enorme affiches en shows publiek te trekken. Sterren als Celine Dion of Barry Manilow treden hier dagelijks op. Uiteindelijk valt onze keuze op het New York Hotel & Casino. De binnenplaats van het hotel is ingericht als Times Square en je waant je hier echt in de straten van Manhattan. Door het ganse complex raast de rollercoaster Manhattan Express en heb je meteen een prachtig zicht op onder meer het Vrijheidsbeeld dat er op ware grootte staat te schitteren tussen andere gebouwen van de echte stad. Nadien gingen we lekker dineren in een van de vele restaurants van het hotel. Daarna in het casino even een gokje wagen en genieten van de vele shows. We beseffen dat Las Vegas niet op één avond kan worden bezocht en rijden nog een laatste keer langsheen de vele verlichte hotels en casino’s. Alles wordt met neonlicht geaccentueerd en oogt ‘s avonds wondermooi tegen een donkere hemel. Even later parkeren we de auto aan ons hotel, praten nog wat na en kruipen onder de wol.



Dag 12 woensdag 21/09/2005: Las Vegas-Zion/Bryce C. 5:31 uur / 405 km
De volgende ochtend verlaten Las Vegas en rijden via de Highway 15 North tot St.George in de staat Utah. Hier overschrijden we de tijdsgrens en moeten we ons uurwerk een uur terugdraaien, waardoor het tijdsverschil met België maar 8 uur bedraagt. De spierwitte Mormonen-kathedraal getuigd hier van een sterkt verspreide Mormonen-gemeenschap. Via de 9 East rijden we via Hurricane tot in het Zion National Park. Eens door de parkingang en het laten zien van onze pas voor alle parken, krijgen we gewoontegetrouw een map met de beste viewpoints en genieten van dit prachtig, imposant natuurgebied. Tussen grille rotsformaties volgen we de drukkere toerischtische route ‘Zion Canyon Scenic Drive’ en rijden langs opvallende rotsformaties zoals de Great White Throne, de Sentinel Court, de Court of The Patriarchs en de Mountain of the Sun. Bij het verlaten van het park aan de oostelijke kant rijden we door een ong. 1,5 km lange tunnel richting Mount Carmel Junction brengt. Via Highway 89 North slaan we even voorbij het plaatsje Hatch rechtsaf doorheen Red Canyon. Hier heeft de wind de rotsen zo uitgesleten dat het lijkt alsof de toppen door mensenhanden zijn uitgehouwen. De hele canyon bestaat uit rode kalksteen en vormt een uniek schouwspel. Even verderop komen we aan de ingang van het schitterende park van Bryce Canyon. Recht tegenover het erg gekende Ruby’s Inn ligt Bryce View Lodge, waar we de volgende nacht zullen doorbrengen. Aan de koude ijle lucht merk je dat we hier op een hoogte van ong. 2.200 m vertoeven. De tocht doorheen dit park doen we morgen en nemen nu intrek in onze gereserveerde kamers. In tegenstelling tot voorgaande dagen is het hier erg fris en zetten we meteen de verwarming aan. Dan trekken we naar de ‘village’ en snuffelen er even in de talrijke Indiaanse winkeltjes. Even later gaan we Ruby’s Inn binnen en genieten er van een uiterst lekker buffet-avondmaal. Na het eten wandelen we nog wat rond in het complex en laten er ook onze foto’s op CD branden, zodat de geheugenkaartjes opnieuw kunnen herbruikt worden. In de drugstore nemen we nog wat blikjes drank mee voor op de kamer en wandelen terug naar het hotel. Nog wat naar het nieuws kijken, de weersverwachting gadeslaan en lekker onder de warme lakens.



Dag 13 donderdag 22/09/2005: Bryce Canyon-Page 3:50 uur / 225 km
Het is hier inderdaad erg koud tijdens de nacht, want wanneer we de bagage in de auto laden, moeten we de auto starten om de aangevroren ramen te laten ontdooien. Wat een reis is dit; twee dagen terug in Death Valley smolten we bijna en nu vriezen de ruiten aan! Na het ontbijt bij Ruby’s Inn rijden we Bryce Canyon NP in. Bij de ingang laten we opnieuw onze toegangspas zien en krijgen er een plan en infobrochure. Het park wordt van noord naar zuid door een 30 km lange weg gedeeld die een fraai parcour volgt dwars door de bossen. Onderweg passeren we een groot aantal uitkijkpunten om zo bij Yovimpa Point te komen, het eindpunt van de parkweg in het zuiden van het park. Op de terugweg stoppen we bij Farview Point op een hoogte van 2.483 m en een indrukwekkend uitzicht over de canyon biedt. Ook houden we even halt bij de meest belangrijke punten zoals Inspiration Point, Sunset Point, Sunrise Point en Faryland Point en genieten er van de prachtige panorama’s op de bizarre kalksteenformaties. Deze canyon is de mooiste die we tot dusver zagen. Na de rondrit stoppen we even aan de ingang van het park en halen in de shop wat om onderweg te eten en te drinken. Hierna rijden we terug via de 89 South naar Mount Carmel Junction en blijven deze weg volgen via Kanab richting Page. We verlaten ondertussen de staat Utah en rijden Arizona binnen. Alhoewel deze staat ook in dezelfde tijdszone ligt als Utah, is het hier opnieuw een 9 uur verschil met België. Arizona hanteert geen winter- en zomeruur, maar sluit zich tijdens het zomeruur aan bij de westelijke staten. Het is een andere manier van werken, waaraan slechts twee Amerikaanse staten zich houden. Kort na de middag zijn we reeds aan Lake Powell en houden er even halt om het grote stuwmeer te aanschouwen. Wat verderop brengen we bezoek aan de enorme Glen Canyon Dam, de eerste stuwdam die de Colorado-rivier op haar weg tegenkomt en heel deze regio van stroom voorziet. Het complex is zoals vele andere belangerijke Amerikaanse bouwwerken streng beveiligd en men mag enkel binnen met een camera in de hand. Handtassen zijn niet toegelaten, zodat we het meeste in de auto achterlaten. Binnen kan je aan de hand van foto’s, tekeningen en filmen zien hoe de bouw van deze dam in zijn werk ging. We nemen ook deel aan de begeleide tour en dalen af tot beneden in de dam waar acht generatoren zorgen voor het opwekken van stroom. Een aardig detail komen we hier te weten; deze generators werden in ons klein landje gebouwd! Van hier beneden heb je  nog een betere indruk van het 520 m hoge huzaren kunstwerk. Na de tour rijden we over de immens hoge brug die de Glen Canyon overspant en bereiken verderop ons hotel Quality Inn Page. We zijn hier twee nachten en blijven morgen gans de dag in deze regio. Na onze intrek in de kamer trekken we te voet de stad Page in en bestellen in een van de vele Steak-Houses en lekkere Rib-Eye. Na de maaltijd wandelden we nog voorbij een karaoke-terras. Ik kon de uitdaging niet weerstaan en zong er voor een enthousiast publiek. Naast Eddy Wally was ik nu ook plots gekend in de United States of America! Iets later zochten we terug het hotel op en overliepen nog even het roadbook. Het was een mooie dag.


Dag 14 vrijdag 23/09/2005: Page
Deze dag besluiten we het rustig aan te doen, want de voorbije dagen waren erg vermoeiend qua rijden, navigeren en het gebrek aan (vrije) tijd. We besluiten om zoals gepland vandaag een boottocht te doen op het stuwmeer, maar niet deze naar Rainbow Bridge. De reden: duurtijd van deze trip is ong. 8 uur en kostprijs bedraagt $150 pp. Daarom rijden we naar de haven en bekijken ter plaatse het aanbod. We reserveren de Antelope Canyon Cruise, een trip van 1½ u en $50 pp. De tocht vertrekt pas om 14:30 uur, zodat we nog alle tijd hebben en terug naar het hotel rijden om wat te relaxen. Terwijl de anderen wat gaan luieren aan het zwembad, trekken wij de stad in. Page is een kleine stad van ong. 8.000 inwoners die eigenlijk niet aan het meer gelegen is, maar op Manson Mea, een plateau dat uitsteekt boven de zuidelijke oever van het meer. Tegen de middag verzamelen we terug aan het hotel en rijden opnieuw naar de haven. Al goed dat we de pas hebben voor de Nationale Parken, want de haven ligt in zo’n park en even heen en weer rijden zou meteen duur uitkomen. In het Lake Powell Resort lunchen we en schepen daarna in voor een tocht over het stuwmeer naar de dam en doorheen de enorm hoge rode kliffen die weerspiegelen in het meer. Op zeker ogenblik vaart de boot doorheen zulke een nauwe canyon dat hij genoodzaakt is om te keren, wat op zich al zeer indrukwekkend is. Op deze locatie werden al heel wat films gedraaid. Na de tocht reden we terug naar Page en lieten onze intussen erg vuil geworden auto even wassen in een Car Wash. Het kost slechts $5 en de ruiten zijn meteen weer proper, zodat we terug kunnen filmen en fotograferen tijdens het rijden. Vervolgens op een terrasje onze dorst lessen, want het is hier enorm warm. Nadien nog even langsheen de vele shops slenteren en het is wederom tijd om te gaan dineren. In een typisch Old Western Steakhouse eten we ons buikje rond en genieten er van de plaatselijke ‘live’ Countryband. De dag zit er bijna op en een lekkere nachtrust zal onze batterijen weer moeten opladen.


Dag 15 zaterdag 24/09/2005: Page-Grand Canyon 3:25 uur / 240 km
Vandaag staat er een relatief korte trip op het programma, maar willen we toch vroeg vertrekken om straks de Grand Canyon te kunnen verkennen. Via route 89 rijden we langs het plaatsje Cameron in een boog om de westelijke rand van de Painted Dessert en doorsnijden daarbij de rand van Navajo National Monument. Even verderop slaan we rechtsaf via route 64 en bereiken een 20-tal miles later het wereldberoemde Grand Canyon Park. Even voorbij de parkingang, waar zoals in de andere parken onze pas wordt gecontroleerd en we een map krijgen, komen we aan de eerste uitzichtplaats Desert View, één van de weinige stops waar men zich kan verfrissen. In de plaatselijke toren heb je een schitterend zicht over de Grand Canyon, Painted Dessert en het Kaibab National Forrest. Verderop rijden we nog langsheen de ‘viewpoints’ Lipan Point, één van de mooiste met zicht op de vele kronkelingen van de Colorado-rivier, Grand View Point met wellicht het breedste panorama en vlakbij de village Yavapai Point, bekend voor de mooiste zonsondergang. Aangezien we de dag voordien reeds een helikoptervlucht hadden gereserveerd voor deze namiddag, besloten we eerst naar het gereserveerde hotel Rodeway Inn Red Feather te rijden en er onze bagage in de kamers achter te laten. Na de lunch in het plaatselijke Tusayan, rijden we naar de helihaven en komen er te vernemen dat alle vluchten van vandaag afgelast zijn omwille van de hevige wind in en om de canyon. Men herboekt ons onmiddellijk voor de eerste vlucht van morgenvroeg, zodat we nu nog tijd hebben om de Hermits Rest Route te gaan verkennen. Dit westelijk deel kan je enkel per shuttle bezoeken, maar mindervaliden kunnen toelating verkrijgen om dit deel met de eigen wagen te bezoeken. Je krijgt dan een plannetje met de verschillende ‘window views’ waar je met de auto tot net naast de afgrond kan staan en zodoende een prachtig zicht hebt op de meer dan 1.500 m diepe Grand Canyon. Na een 15 km bereik je het eindpunt Hermits Rest en keren we terug via het Train Station naar Tusayan en ons hotel. Nog even een verfrissende douche en we steken de hoofdweg over om in The Grand Hotel te genieten van een lekkere maaltijd, terwijl hedendaagse Indianen ons in hun traditionele outfit de verschillende zang- en dansrituelen van hun voorouders laten aanschouwen. Op deze manier is de avond zo voorbij en zal een goede nachtrust midden in dit wonder der natuur erg welkom zijn.


Dag 16 zondag 25/09/2005: Grand Canyon-Scottsdale 5:07 uur / 305 km
Na het ontbijt de koffers in de auto en we rijden naar de Heliport waar we met Papillon Heli-tours een helikoptervlucht gaan maken boven de Grand Canyon. We moeten een halfuur voor vertrek ons aanmelden en worden dan elk afzonderlijk gewogen en gebrieft, om dan in de vertrekhal onze beurt af te wachten. Even later nemen we plaats in één van de 9 heli’s en beginnen aan de vlucht over de 700 km lange ravijn waarin de Colorado-rivier sinds miljoenen jaren haar loop heeft uitgegraven en meer dan 1.500 m onder ons stroomt. Dit is echt de ultieme manier dit natuurspektakel te overschouwen. Je vliegt langsheen de steile wanden en daalt een eind af in deze immense ravijn. In een grote bocht langsheen de iets minder toerischtische aan de overzijde gelegen North Rim en na een half uurtje landen we opnieuw in de heliport. Nog even gauw onze foto & diploma afhalen en we verlaten dit wereldwonder richting Flagstaff. Via de ALT 89 rijden we tot Sedona en doorheen de Oak Creek Canyon, een imposant landschap van erg hoge oprijzende klippen en verweerde rotsformaties van rode zandsteen die alleen qua afmetingen moet onderdoen voor de Grand Canyon. Langs de 179 komen we terug op de Highway 17 en bereiken iets verderop Montezuma’s Castle, één van de best bewaarde Cliff Dwelling (oude Indiaanse vesting in de rotsen) uit het zuidwesten van de USA. Een laatste keer onze pas voor de parken laten zien en we mogen het domein binnen. Na dit bezoek nemen we even de tijd voor een korte lunch en rijden daarna verder naar Phoenix. Deze enorm uitgestrekte stad is omsloten met ellenlange (auto)wegen, maar ons navigatiesysteem loodst ons probleemloos naar Scottsdale, een stadsdeel aan de oostrand waar het gereserveerde hotel Days Inn Fashion Square gelegen is. Omdat we morgen een rustdag hebben en de wagen niet zouden hoeven te gebruiken, besluiten we na het inchecken naar het domein Rawhide Western Town te rijden, een typisch kopie van een Old Western stadje uit de tijd van het Wilde Westen. Hier wandel je langsheen de Saloon, de Sherrif’s Depo, de Black Smid en tal van andere gebouwen omheen een zanderige hoofdstraat, waarin ruige cowboys te paard elkaar nazitten en ze vuurgevechten met elkaar aangaan. Op geregelde tijdstippen zijn er shows voor jong en oud, en laat men zien hoe het er destijds aan toeging in ‘The Wild West’. De avond valt en we gaan het plaatselijke steakhouse binnen om zoals vroeger te smullen van een lekkere gegrilde T-bone. Ondertussen vergast de band ons op countrysongs en danst men er de traditionele two-step. Na het eten rijden we terug naar het hotel en drinken we in de aangrenzende bar nog enkele biertjes. Moe maar voldaan duiken we later op de avond onder de lakens.


Dag 17 maandag 26/09/2005: Scottsdale
Vandaag eindelijk eens een dag om eens wat langer te slapen, te relaxen rond het zwembad of lekker te gaan shoppen in het aangrenzende enorme winkelcomplex Scottsdale Fashion Square Mal. Het grote zwembad koelt lekker af, maar toch is het met de enorme hitte leuker vertoeven in de met airco gekoelde winkels. Deze rustdag is uiterst welkom en laadt de batterijen weer op.



Dag 18 dinsdag 27/09/2005: Scottsdale-San Diego 6:46 uur / 560 km
Vandaag staat er een lange rit naar San Diego op het programma en vertrekken we reeds voor 8 uur. Vanuit Phoenix rijden we via secundaire road 85 naar Gila Bend en vervolgens richting Yuma. Yuma Dessert is een gekend oefenterrein voor het Amerikaanse leger en we zien er talrijke heli’s en jachtvliegtuigen door het luchtruim scheren. De autosnelweg ligt hier vlak naast de Mexicaanse grens en we moeten regelmatig door ‘checkpoints’, waar men de wagens controleert. Ook staan er onderweg vele politiewagens te patrouilleren. Ondertussen verlaten we de staat Arizona en rijden opnieuw California binnen. Tegen de middag komen we in El Centro aan, waar we een bezoekje brengen aan de kleurrijke boetieks en speciaalzaken van de Mexicaanse grensbevolking. Een uitstekende moment voor de lunch. Een tweetal uurtjes komen we aan in San Diego en het gereserveerde Howard Johnson Seaworld Hotel. Nadat we onze kamers kregen toegewezen, is er nog tijd zat om de stad in te trekken en stel ik de navigator in de richting van Gaslamp Quarter, een belangrijke historische wijk in San Diego en een prachtige buurt is om te wandelen en terrasjes te doen. Alle straten in deze buurt zijn met mooie antieke gaslantaarns verlicht en brengen een nostalgische sfeer teweeg. We parkeren de auto in het Seaport Village, waar tal van vissersboten, jachten en cruiseschepen liggen aangemeerd. In deze buurt vind je tal van restaurantjes en kunnen we lekker dineren met zicht op de baai. Nadien slenterden we nog wat doorheen de vele winkeltjes die zich in hier bevinden en reden dan terug naar de buurt van het hotel. Nog even een drugstore binnen om wat blikjes bier mee te nemen en dan deze gezellig nuttigen op de kamer. Een lange maar geslaagde dag zit er weer op.


Dag 19 woensdag 28/09/2005: San Diego
Als eerste bestemming besluiten we naar het Coronado Beach te rijden aan de overzijde van de baai. Hiervoor moeten we over de 70 m hoge Coronado Bridge, en uniek staaltje bouwkunst van 3,4 km lang die zich in een boog om de ingang van de baai krult. Hier treffen we het beroemde Coronado Hotel aan, ooit de locatie waar de film ‘Some like it hot’ met Marlyn Monroe en Tony Curtis werd gefilmd. Van hieruit heb je een prachtig zicht op de San Diego skyline en de Marinehaven waar onder meer vele vliegdekschepen hun thuisbasis hebben. Na een wandeling op de dijk, rijden we terug naar de Seaport Village, parkeren er de auto en gaan het San Diego Aircraft Carrier Museum bezoeken. Dit is gevestigd aan boord van het vliegdekschip USS Midway, dat in 1982 uit de vaart werd genomen en nu onderdak biedt aan verschillende vliegtuigen en toebehoren die vroeger dienst deden in de Amerikaanse Marine. Dit audio-geleidt bezoek duurt ± 4 uur en geeft je een andere kijk op wat het Amerikaanse leger doet en in petto heeft. In de late namiddag wandelen we eens naar The Old Town, een wijk met adobe-huizen in Spaanse stijl. De restaurants en souvenirwinkels zijn er niet te tellen, zoals onder meer de ‘Bazar Del Mondo’, een kopie van een typisch Mexicaanse markt. Tegen de avond keren we terug naar het Seaport Village en nestelen ons er in één van de seafood-restaurants. Onze laatste dag in deze prachtige stad zit er bijna op en we genieten nog wat van het prachtige zicht op de baai. Het wordt stilaan tijd om terug te keren naar het hotel.


Dag 20 donderdag 29/09/2005: San Diego-Anaheim 1:36 uur / 155 km
Aan onze tocht begint langzaam een einde te komen en de rit naar de laatste bestemming staat op het programma. Het is echter maar een korte afstand, zodat we onderweg even stoppen bij het Mission San Juan Capistrano, een oude missiepost die in 1812 bijna compleet werd verwoest door een aardbeving. De overgebleven restanten worden nog goed onderhouden omdat dit prachtig oord fungeert als bedevaartplaats en heel talrijk bezocht wordt. Een uurtje nadien rijden we richting Long Beach, één van de vele stranden in Los Angeles. In deze badplaats ligt The Queen Mary, de grootste vooroorlogse pakketboot ter wereld, aangemeerd en doet nu dienst als drijvend hotel en museum. Deze oceaanstomer, ooit eigendom van de White Star Line, vaarde als pakketboot wekelijks tussen Southhampton en New York. Tijdens de tweede wereldoorlog deed het schip dienst voor troepentransport. De komst van lijnvliegtuigen deed echter deze passagiersschepen veel concurrentie aan, waardoor de dag van heden enkel nog dergelijke schepen voor cruises gebouwd worden. Na de lunch rijden we doorheen de plaatselijk wijken naar Anaheim en het gereserveerde Anaheim Plaza Hotel, rechtover het Disneyland complex. Het is erg warm en na de koffers in de kamer te hebben gezet, duiken we het zwembad in voor een frisse duik. Een tijd nadien wandelen we even de buurt af en genieten er op een terrasje van een lekker fris drankje. Het is alweer tijd voor het diner, wat we deze keer nuttigen in het plaatselijke Mexicaans restaurant. Erg lekker en erg goedkoop!


Dag 21 vrijdag 30/09/2005: Anaheim
Onze laatste dag besluiten we de wagen te laten staan en heel rustig de dag door te brengen in het Disneyland resort, dat recht over het hotel gelegen is op 5 min wandelen. We nemen een ticket voor beide parken en gaan eerst naar het in 2001 aangelegde Disney’s California Adventure, met heel wat spectaculaire attrakties zoals The Twilight Zone Tower of Terror, een adembenemende rit met de lift in het Hollywood Hotel. Daarnaast heb je nog de railway California Screaming, de wondermooie 3D-rit Soarin’ over California, de lange spectaculaire wildwaterbaan Grizzly River Fun en tal van andere ‘rides’ voor jong en oud. In de namiddag was het traditionele park Disneyland resort aan de beurt, dat net zoals te Florida in 4 regio’s of ‘lands’ is opgebouwd, rondom het sprookjeskasteel van Sneeuwwitje. De 4 landen zijn Adventure Land, Frontier Land, Fantasyland en Tomorrowland. Een groot aantal attracties werden onlangs vernieuwd of aangepast, omwille van dat dit eerste park van Walt Disney zijn 50 jarig bestaan vierde. Wij besloten om buiten een drietal attracties het rustig aan te doen en liepen lekker door het park en genoten van al het moois en de bekende Disney locaties. Op elk plekje in het park tref je verschillende animatie aan, getint met een vleugje muziek van Disney. Aan het eind van de dag gaan we naar Main Street om de parade bij te wonen, prachtig om al de verschillende Disney figuren zo voorbij te zien komen. De fel verlichte straat en praalwagens accenturen nog meer al het moois, en zowel jong als oud kijken met verbazing naar de indrukwekkende stoet. Al dit moois wordt ’s avonds afgesloten met een schitterend vuurwerk. Nadien gaan we terug naar het hotel en beginnen onze bagage klaar te maken voor de terugreis morgen. De 3 weken vlogen voorbij…


Dag 22 zaterdag 01/10/2005: Anaheim-LA Int.Airport 0:46 uur / 65 km
We hebben alle tijd om naar Los Angeles International Airport te rijden, want onze terugvlucht vertrekt pas om 15:35 uur. Eerst rustig ontbijten, uitchecken en dan onze navigator instellen die ons moeiteloos doorheen de wirwar van de Los Angeles snelwegen loodst tot bij het Alamo huurwagendepot. Met enige weemoed laten we onze Chevi achter en brengt de shuttle ons naar het luchthavengebouw. De bagage inchecken, doorheen de security en na een 2-tal uurtjes zitten we op vlucht BA278 met bestemming Londen. Het was een fantastische reis om nooit te vergeten…