USA
Reisverslag “Color Country Trail”
13 juni tot en met 9 juli 2008
Afgelegde afstand: 4512 km

Schema:
We boekten wederom
een 2-weekse rondreis doorheen het Amerikaanse Middenwesten via het reisbureau Reisagentschap Spillemaecker. Deze reisformule wordt aangeboden door Whings & Wheels en omvat voorgeboekte overnachtingen, een routeplan en een huurauto van Alamo.  In tegenstelling tot de vorige reizen kiezen we deze keer voor een rondrit doorheen het Amerikaanse binnenland, hoofdzakelijk in en rondom de Rocky Mountains. We brengen wel zelf nog een aantal wijzigingen aan het vooropgestelde routeplan, waarbij extra tijd wordt voorzien in bepaalde plaatsen, zodat we rustig nog meer kunnen zien. Door de gunstige koers van de Euro t.o.v. de Dollar, is de ganse reis merkelijk goedkoper en besparen we ruim 25%. Voor onze vluchten kiezen we nu voor Lufthasa, die de beste uurregeling biedt en het meest voordelig is. Bovendien wilden we niet opnieuw via het lastige London-Heatrow, waardoor de Duitse vliegtuigmaatschappij de beste troeven bood. Naast de aanschaf van enkele Capitool- en Lannoo reisgidsen was eveneens ons TomTom navigatiesysteem ingesteld en de ganse trip grondig voorbereidt. Dus klaar voor vertrek...



Colorado

Dag 1 maandag 23/06/2008: Brussel-Denver 11:00 uur
Vroeg uit de veren... om 04.00 u komt het busje ons reeds ophalen en brengt ons naar Zaventem, waar we om 07.10 u onze vlucht naar Munchen nemen. Van daaruit vliegen we met een
Airbus A340 rechtstreeks naar Denver, hoofdstad van de staat Colorado en landen er om 12.10u plaatselijke tijd. De ambtenaar van de immigratiedienst handelt vlug en kordaat alle formaliteiten af, waarna we onze bagage oppikken en met de shuttle naar het autoverhuurbedrijf rijden. Omdat deze trip veelal doorheen de bergen gaat, kozen we nu voor een krachtige Chevrolet TrailBlazer. De auto was reeds op voorhand gereserveerd en betaald, dus konden we meteen instappen en richting Denver downtown rijden naar ons eerste hotel Comfort Inn Denver. Na het inchecken hebben we nog ruim de tijd voor de omgeving even te verkennen en een wandeling te maken doorheen de winkelwandelstraten. De grote mall met shoppingcentra en taverne’s bieden een leuk tijdverdrijf, zeker voor de laatste dag van onze reis, wanneer we hier nog een extra dag zullen doorbrengen. Na het avondeten bezoeken we nog even het plaatselijke Hard Rock Café, praten er na over de voorbije lange dag en doornemen er het roadbook voor de komende dagen. Tijdig terug naar het hotel, zodat we na een goede nachtrust morgen aan onze trip kunnen beginnen.



Colorado Wyoming Nebraska

Dag 2 dinsdag 24/06/2008: Denver-Scottsbluff 420 km / 5:58 uur
Na een stevig ontbijt checken we uit en verlaten Denver via
Boulder richting Estes Park. de toegang tot het Rocky Mountain National Park. We genieten er even van de natuur, wandelen langs de talrijke “art galeries” en drinken er een heerlijke kop koffie. Op het meer Lake Estes kan je boottochtjes maken of per kabelspoor naar een prachtig hoog gelegen plateau gaan, maar we besluiten verder door te rijden naar Cheyenne, de hoofdstad van de staat Wyoming, ontstaan tijdens het aanleggen van de Union Pacific Railroad. De stad is beroemd om zijn jaarlijkse “Frontier Days”, het grootste rodeo evenement in de USA en beschouwd als het wereldkampioenschap. Hier houden we halt in het Holiday Park waar de Big Steam Engine staat, de grootste stoomlocomotief ooit gebouwd. Een ongelooflijk staaltje van wat de mens reeds construeerde, terwijl de loc nu onderdak biedt aan diverse families van eekhoorntjes. In het park staat ook één van de acht Cheyenne Big Boots, (reuze beschilderde cowboylaarzen), waarvan de anderen elders in de stad kunnen bewonderd worden. Na het bezoek verlaten we Cheyenne in noordelijke richting tot Scottsbluff in de staat Nebraska. Net voor we de stad bereiken, bezoeken we eerst nog het Scottsbluff National Monument. Dit omvat een landschap rondom een 244 meter hoog rotsmassief, te bereiken doorheen 3 tunnels van de ‘Summit Road’, de oudste officieel geregistreerde weg in Amerika, waarna je een prachtig panorama hebt over de streek. Meteen kochten we ook een toegangpas aan voor alle Nationale Parken van de VS, zodat het een stuk goedkoper uitkomt voor de komende bezoeken aan de andere parken die nog op het programma staan. Een 8 km verderop trekken we in ons gereserveerd motel Days Inn Scottsbluff. In een nabijgelegen steakhouse bestellen we een typische T-bone met een lekkere Budweiser. Een perfecte afsluiter van de eerste dag van onze rondreis…



Nebraska South-Dakota

Dag 3 woensdag 25/06/2008: Scottsbluff-Keystone 345 km / 6:47 uur
Aangezien we gisteren reeds het
Scottsbluff National Monument bezochten, hoeven we niet een eind terug te rijden en laten ook het Agate Fossil Beds NP links liggen. We zagen op vorige reizen reeds genoeg over fossielen en besluiten meteen door te rijden tot Hot Springs, de zuidelijke toegangspoort van de Black Hills in de staat South-Dakota. Even verderop bereiken we het Wind Cave National Park, en houden halt voor een bezoek aan de wondermooie immense grotten. We krijgen meteen een privé gids die ons doorheen een gedeelte van de grotten loodst en ons verteld over het ontstaan ervan, het eerste exploitatie en hoe alles (gelukkig) uiteindelijk in handen van de staat kwam. Het meest verschillend met eender welk andere grot is dit men hier geen enkele stalactiet of stalagmiet aantreft, maar enkel honingraat vormen, ontstaan door ijs en de vochtige wind die de grotten maakten tot wat ze zijn. Doorheen de enige oorspronkelijke ingang van de grotten, die slechts een 30cm groot was, blies de wind in en uit de holtes, waardoor de grotten ook hun naam verkregen. Nu zijn er aan de andere toegangen luchtsluizen geplaatst, zodat de temperatuur en vochtigheid binnenin constant blijft en op die manier de grotten niet worden beschadigd. Het mooi en leerrijk bezoek werd afgerond met een wandeling naar de oorspronkelijke ingang, waarbij je je afvroeg hoe men in hemelsnaam doorheen de kleine opening in de grotten is kunnen geraken. Na een klein middagmaal rijden we verder doorheen het Custer State Park en treffen er meteen grote kuddes bizons aan die gewoonweg over de wegen wandelen en zich niets aantrekken van het verkeer. Ook tref je hier diverse andere soorten dieren aan, zoals herten, elanden, coyotes, prairiehonden, ezels, enz. Je rijdt gewoonweg doorheen een reservaat waar de dieren voorrang hebben op alle anderen en je ze om de haverklap op of naast de weg alleen of in kuddes aantreft. Het is echter wel aangeraden om in de wagen te blijven zitten, zeker wanneer je een aantal bizons passeert die elk ruim 1000 kg wegen en met hun gebrom je laten verstaan wie hier de baas is. Je kan ook om tijd te besparen omheen het park naar Keystone rijden, maar langs de mooie, rustige en bochtige weg doorheen het park kan je pas echt de fauna en flora bewonderen zoals het hoort. In de late namiddag komen we dan aan te Keystone en nemen er intrek in het Mt. Rushmore's White House Resort voor de komende twee nachten. Aan het motel is een goed restaurant voorzien, waar we onze hongerige magen stillen. Daarna trekken we op wandel doorheen het pittoreske stadje met zijn typische saloons en winkeltjes die je doen terugdenken aan het oude Wilde Westen. Terwijl midden van de straat cowboys vuurgevechten houden (en daarmee publiek trachtten te lokken naar hun saloons), stopt aan het oude treindepot de 1880 Train, waarmee je toeristische tochtje kan maken doorheen de omliggende canyons. Kortom, een levendig en toeristisch stadje met tal van belevenissen voor elkeen. We sluiten de avond af met een bezoek aan een saloon met live muziek en waar de diensters in traditionele kledij je komen bedienen. Je waant je meteen terug in de tijd als de sheriff doorheen de klapdeuren ook even zijn dorst komt lessen, maar een blik op het uurwerk vertelt ons dat het stilaan tijd wordt om onder de lakens te kruipen. Morgen zijn we hier nog een ganse dag, dus...



South-Dakota

Dag 4 donderdag 26/06/2008: Keystone
Vandaag hoeven we geen lange afstanden te rijden, want we plannen enkel een bezoek aan de twee plaatselijke meest belangrijke monumenten die op korte afstand van het centrum liggen. Als eerste is dit het
Mount Rushmore National Memorial, één van de meest bekende en beroemdste plaats in Amerika, waar de gezichten van 4 voormalige Amerikaanse presidenten zijn uitgehouwen in het massieve granieten gebergte. Het zijn de hoofden van nl. George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln die het mooist te fotograferen zijn in de ochtend of tijdens de voormiddag. Het is een erg groot kunstwerk met hoofden van ±18 m hoog en de monden meer dan 5 m breed. In 1927 zijn de werken gestart en 15 jaar later was met de hulp van 400 medewerkers de levensdroom van Gutzon Borglum klaar. Je treft er een visitor center aan, een museum, een giftshop, een restaurant en een amfitheater. Bovendien wandel je er door een zuilengang waarop alle 50 Amerikaanse staten zijn afgebeeld met hun schild, vlag en datum van intrede tot de VS. De toegang tot het domein is gratis, maar om je auto te parkeren betaal je $15. Nadien begaven we ons naar het Crazy Horse Memorial, op een 35 km van Keystone. Sinds 1948 is men aan dit monument aan het werk en als het ooit afgeraakt het grootste beeldhouwwerk ooit door de mens gemaakt. Het beeld Crazy Horse uit, het Sioux opperhoofd, gezeten op een paard, een eerbetoon aan de Noord-Amerikaanse indianen. Je ziet het monument reeds van ver op de highway, maar om tot bij het visitor center te komen moet je wel per wagen $27 betalen. In deze prijs is een bezoek aan het Indian Museum of Native Americans inbegrepen, dat bij het visitor hoort, is samengesteld uit giften van huidige nazaten van de Sioux Indianen. Bovendien kan je met een (gammele) bus kan je tot bij de werkzaamheden komen. Nadien reden we terug naar de stad en bezochten er nog even het Borglum Historical Museum, waar je nog meer kan vernemen van de ontwerper van Mount Rushmore en zijn motivatie om het beeldhouwwerk te ontwerpen. We besluiten deze rustige dag met een gezellig diner in het stadje en plannen een lange nachtrust, want morgen wacht ons de langste etappe van onze rondreis en willen we er tijdig en uitgerust aan beginnen.



South-Dakota Wyoming

Dag 5 vrijdag 27/06/2008: Keystone-Cody 664 km / 8:38 uur
Vroeg uit de veren, want er staat een lange trip op het programma. Via Rapid City rijden we richting
Spearfish naar de staat Wyoming. Net voorbij Sundance verlaten we de highway en rijden naar het Devil’s Tower National Monument, een 386 hoge monoliet van intrusief gesteente en waarvan de top zich op 1558 meter boven het zeeniveau bevindt. Dit natuurfenomeen is onderdeel van de eerste United States National Monument, in 1906 opengesteld door President Theodore Roosevelt. Deze site was een belangrijke onderdeel in de film Close Encounters of the Third Kind van Steven Spielbergh. Vervolgens weer terug naar de highway I-90 West die we tot voorbij Buffalo volgen tot Sheridan. Hier zijn we in de buurt van het Bighorn National Forrest, het haast legendarische jachtgebied van de Crow, de Cheyenne en de Sioux indianen, voor de blanken er begonnen met hun kolonisatie. Net voor de grens met de staat Montana nemen we Highway US14 richting Burgess Junction, waarbij we over de 3140m hoge Bighorn Pass rijden en via Lovell een prachtige omweg naar het zuidelijk deel van de Bighorn Canyon Recreation Area. Deze weg loopt door veel natuurschoon van bossen, meren, rivieren en enkele serieuze bergpassen. We passeren “Medicine Wheel”, een bouwwerk van prehistorische indianen. Net voorbij Lovell rijden we naar onze volgende etappeplaats Cody en nemen er onze intrek in het Comfort Inn At Buffalo Bill Village Resort. Het stadje werd gesticht door niemand minder dan William F. Cody, een legendarische pionier en showman, die bij ons beter bekend is als Buffalo Bill. In het Buffalo Bill Historic Center, met zijn 5 musea en interessante tentoonstellingen, verneem je dan ook alles over deze historische figuur. Tijdens de wandeling door de straten, zien we de beroemde Gunfighters aan het werk, die elke zomeravond een cowboy straatgevecht houden aan de ingang van het Irma Hotel. Ook is Cody de “Rodeo Capital of The World” en organiseert men er tijdens de zomer dagelijks een avondrodeo, de ideale manier om de sfeer van het Wilde Westen op te snuiven. Je merkt het ook aan de tientallen trailers met paarden die af en aan door de straten rijden met deelnemers aan dit gebeuren. De lange (saaie) trip van vandaag zonder veel hoogtepunten, was echter net iets teveel gevraagd om nog zo’n show bij te wonen, waardoor we verkozen rustig op een terras te dineren met een lekker glaasje bier.



Wyoming Montana

Dag 6 zaterdag 28/06/2008: Cody-West-Yellowstone 286 km / 4:33 uur
Vandaag een relatief korte trip voor de boeg, waarbij we eerst via het
Buffalo Bill Reservoir rijden, een kunstmatig meer gevormd door de bouw van de plaatselijke dam. Een uurtje later zijn we reeds aan de East Entrance van het mooie Yellowstone National Park en rijden door een deel van het Shoshone National Forest, over de 2850 meter hoge Sylvan Pass, naar het centrum van het park. Aangezien we logeren in West Yellowstone in de staat Montana, aan de westelijke zijde van het park, en de afstanden tussen de verschillende plaatsen in het park redelijk groot zijn, rijden we vandaag reeds via de "North Loop" en ontdek indrukwekkende canyons, stormachtige watervallen, glinsterende rotspartijen. Enkele bekenden daaronder zijn o.m. Grand Canyon of the Yellowstone, een ravijn die door de gelijknamige rivier in het gele gesteente werd uitgeslepen. Belangrijkste viewpoints zijn Artist Point, Inspiration Point en Lookout Point, waar je op deze laatste een prachtig zicht hebt op de 94 m hoge Lower Falls. Verderop kom je bij Roosevelt Area, welke bestaat uit vulkanische heuvels, weiden en bossen en iets minder spectaculair oogt. In het uiterste noorden van het park tref je de wondermooie Mammoth Hot Springs aan, gekenmerkt door kleurrijke warmwater poelen en terrasvormige kalksteensteenformaties. Via afgebakende voetpaden kan U de bronnen dichtbij bekijken. Via het Norris Geyser Basin (stoom- en damppoelen) en de junction Madison, rijden we naar de westelijke ingang van het park en treffen er net buiten ons verblijf Stage Coach Inn aan, waar we 2 nachten zullen vertoeven. Het plaatsje West Yellowstone is echt een winters vakantieoord, waar niet veel spectaculair te beleven valt. Buiten enkele restaurantjes, supermarkten, hengelsport- en souvenirwinkeltjes tref je hier dan ook niet veel meer aan. Ergens logisch, omdat de meeste die hier enkel de nacht doorbrengen en tijdens de dag in het park vertoeven. We zagen er vandaag reeds een groot gedeelte van en besluiten morgen de andere bezienswaardigheden te bezoeken.



Montana Wyoming Montana

Dag 7 zondag 29/06/2008: Yellowstone
Het
Yellowstone National Park heeft een oppervlakte van 2170 km2 en gelegen op de grens van 3 staten. Het werd in 1872 het eerste Nationaal Park en een van de meest populaire van de wereld, met jaarlijks meer dan 4 miljoen bezoekers. Je treft hier diverse dieren aan in het wild, die vaak het verkeer belemmeren terwijl ze midden van de weg staan te grazen. Dat merken we ook wanneer we weer het park inrijden en om de haverklap in een file staan van mensen die uit de auto foto’s nemen van dieren de langs de weg staan te grazen. Net zoals in voorgaande parken zijn het hier ook veelal bizons, elanden en herten die je in kuddes aantreft. Al geld in het gehele park een snelheidslimiet van 45 miles en moet je ten alle tijde voor elk dier op de weg kunnen stoppen, toch tref je geregeld een dood dier aan langs de weg dat bij het plots oversteken niet meer kon ontweken worden. Meestal zijn het kleine onvolwassen herten die onverwachts uit het struikgewas opduiken, waarbij ook de wagens zwaar beschadigd worden. Het is dus opletten geblazen en heel rustig rijden we via de Midway Geyser Basin en Lower Geyser Basin naar onze eerste locatie in de South Loop, de meest spectaculaire plaats van het park, Old Faithful Area. Hier bevindt zich de grootste concentratie geisers, warmwaterbronnen en modderpoelen. De Old Faithful geiser is de betrouwbaarste in het park en spuit om de 90 minuten een 45 meter hoge stomende waterstraal de lucht in. Rondom de geiser is een enorm wandelpad geconstrueerd met zitbanken, welke steeds de geiser in werking gaat treden volledig vol zitten met kijklustige toeristen die het gebeuren willen fotograferen en/of filmen. Het is dan ook een geweldig en luidruchtig spektakel wanneer het stomende water hoog opspuit. We vervolgen onze tocht en rijden langsheen het mooie Yellowstone Lake Regio, het grootste meer van het park en een zomerse trekpleister. Zelfs in deze enorme watermassa tref je her en der een dampende rookzuil of bubbelende poel aan, wijzend op de ondergrondse vulkanische aanwezigheid die het hele gebied kenmerkt. Verderop zie je dit echt goed bij Mud Vulcano, een borrelende modderpoel in de krater van de vulkaanmond. Ook de luidruchtige stoom die uit de gaten ontsnapt wijst op een nog zeer actieve ondergrond. Wat kan de natuur toch mooi zijn... We zijn blij dat we gisteren reeds het noordelijk deel van het park bezochten, want al zijn de afstanden van beide lussen niet meteen groot, toch doe je er erg lang over wanneer je zoals het hoort halt houdt bij elke bezienswaardigheid. Zo ben je al gauw een half uur kwijt wanneer je ook de Virginia Cascades loop neemt, die slechts een 3-tal kilometer lang is. Zoals de meeste van dit soort kleinere eenrichtingsweggetjes mag je hier enkel met een personenwagen doorheen en heb je vaak erg steile en smalle gedeeltes. Toch loont het de moeite om bv. deze wildwaterrivier op deze manier naderbij te bekijken, want van op de hoofdweg zie je deze helemaal niet liggen. Een laatste halt houden we bij het meest actieve gebied, het Norris Geyser Basin en zijn stoom- en damppoelen. Terug op de hoofdweg worden plots alle auto’s tegengehouden door de Park Rangers, die hun voertuigen met flikkerlichten dwars over de weg plaatsen. Wanneer er een grizzly over de weg stormt en net langs onze wagen het woud invlucht, begrijpen we meteen waarom. Even later mag iedereen heel rustig terug verder rijden, maar waarschuwen de Rangers alert te zijn voor dit soort dieren. Je mag er niet aan denken dat je een foto staat te nemen en er plots zo’n kolos op je afkomt. Zelfs met de camera in de hand schrokken we zo dat we vergaten er een foto van te nemen. Bovendien was het dier enorm snel en hadden we er nauwelijks kans voor. Wel zagen we een tijd later ver van de weg een wolf lopen en namen er mooie foto’s van. Je moet geluk hebben voor het zien van dergelijke dieren. De dag zit er weer bijna op en rijden terug via de westelijke ingang naar ons verblijf in West Yellowstone. Na een verkwikkende douche genieten we van een lekkere maaltijd in één van de restaurantjes en praten nadien nog wat na over wat we allemaal hadden gezien. Nog een kleine waarschuwing voor wie ook ooit naar deze regio komt: voorzie je van een product tegen de muggen, want deze beestjes vliegen hier met duizenden rond en steken zelfs doorheen je shirt. Op zich is een muggenbeet niets vergeleken met wat dit soort muskieten doen: het kleine wondje groeit uit tot een vuurrode bult op je lichaam die dagen enorm jeukt. Je wordt er gewoonweg gek van !



Montana Wyoming

Dag 8 maandag 30/06/2008: West-Yellowstone-Jackson 202 km / 3:31 uur
Vandaag is het niet zo ver rijden, zodat we niet al te vroeg hoeven te vertrekken. We moeten steeds nog een eind doorheen Yellowstone Park om het via de zuidelijke zijde te verlaten. Je merkt ook dat het weekend voorbij is, want het aantal auto’s in het park is beduidend minder dan de voorgaande dagen. Toch moeten we noodgedwongen nog even halt houden, want een groot bizonmannetje staat met zijn kroost midden op de weg te staren naar de auto’s die ze onbewust tegenhouden. Gelukkig gaan ze na 5 minuten reeds terug de velden in en krijgen we nog de gelegenheid er een prachtige foto van te maken. Een uurtje later rijden we het park buiten en bevinden ons in het prachtige
Grand Teton National Park, een uitloper van Yellowstone Park. Via de panoramische route langs het Jenny Lake rijden we langs diverse gletsjers en naaldbossen. Het kan hier van september tot mei erg koel zijn en de zomer duurt hier niet erg lang, al mogen we echt niet klagen, want sinds onze aankomst in de VS heerst er al dagenlang een hittegolf in deze regio, waardoor de airco in de wagen steeds koele lucht moet blazen. In deze streek doet men het meest aan bergbeklimmen, trekken, wandelen, vissen, varen en paardrijden. Net voorbij Jackson Lake Lodge rijden we een smal weggetje in naar Signal Mountain. Het is erg steil tot helemaal op de top en op het einde van de weg heb je één van de mooiste panorama’s over het ganse gebergte en de meren van dit park. Nadien weer terug naar beneden tot bij één van de mooiste gezichtspunten in het park die je vaak terugvindt op postkaarten, de Cathedral Group Turnout. Hier zie je de hoogste berg van het park, de Grand Teton, met een hoogte van 4170 meter. Net voor we Moose bereiken, het eindpunt van deze panoramische route, komen we nog langs Menor’s Ferry Historic Site en bij de Chapel of the Transfiguration. Door het raam van deze kapel geniet U van een prachtig zicht op de bergen, al is dit niet aan ons besteedt, want langzaam maar zeker trekt het donkere wolkendek zich samen en zien we diverse bliksems inslaan op het gebergte. Er dreigt een serieus onweer aan te komen, waardoor we genoodzaakt verder rijden naar onze eindbestemming voor vandaag, het stadje Jackson. Het telt ±8500 inwoners en zowel in de winter als in de zomer erg geliefd voor diverse activiteiten (skiën, rodeo, enz.). De Town Square is de populairste plaats van de stad, met de beroemde Million Dollar Cowboy Bar, de talrijke winkels met houten trottoirs en een enorme boog van elanden gewei. Je waant je hier werkelijk in een echt stadje uit het wilde westen, waarbij enkel de straten met asfalt zijn bedekt in plaats van het oorspronkelijke zand. Ook de talrijke mooie winkels duiden er op dat hier erg veel toeristen komen. We overnachten er in het motel Painted Buffalo Inn.



Wyoming Idaho Utah

Dag 9 dinsdag 01/07/2008: Jackson-Salt Lake City 435 km / 6:43 uur
Vanuit Jackson rijden we richting Alpine Junction, doorheen een mooie
Caribou National Forest en volgen een stuk de loop van de Snake River. Via Montpelier, in de staat Idaho, passeren we het meer “Bear Lake”, een echt vissersparadijs, en verder richting Logan in de staat Utah. Deze ganse route is een officiële ‘scenic road’, een deel van de historische Oregon Trail die de eerste avonturiers westwaarts leidde, doorheen hoge rots-klippen, nauwe canyons en smalle rivieren, erg afwisselend en aangenaam om te rijden. Bij Brigham City volgen we de autostrade I-15 South, die doorheen Salt Lake City loopt en ons tot in het centrum brengt naar ons volgende verblijf Best Western Garden Inn Salt Lake City. De stad ligt in een brede vallei, op 1320m boven de zeespiegel, omringd door de ruige pieken van de Wasatch Mountains en het Great Salt Lake, één van de grootste zoutmeren ter wereld. Salt Lake City werd in 1847 gesticht door de Mormonenleider Brigham Young en is sindsdien het wereldhoofdkwartier van deze godsdienst ‘The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints’. We zijn dan ook tijdig op onze bestemming, waardoor we voldoende tijd hebben voor een bezoek aan Temple Square, de locatie van de Salt Lake Tempel van de Mormonen. Dit is de grootste trekpleister van de stad met de majestueuze tempel en het grote ‘Tabernacle’, waarin het wereldberoemde Mormon Choir zijn uitvoeringen brengt. Vaak worden er tegen het eind van de voormiddag concerten gegeven, op het immense kerkorgel met meer dan 12.000 pijpen, één van het grootste ter wereld. Een wandeling doorheen de visitor centers laat ons kennismaken met de leer van de Mormonen en tevens hun prachtige schilderijen en beeldhouwwerken aanschouwen die ze hier tentoonstellen. Na het bezoek rijden we nog even de heuvel op om een kijkje te nemen naar het State Capitol, het parlementsgebouw van de staat Utah, gevestigd in zijn hoofdstad Salt Lake City. Dit bouwwerk werd opgericht in 1896 en huist een prachtige verzameling beeldhouwwerken en schilderijen.



Utah

Dag 10 woensdag 02/07/2008: Salt Lake City-Moab 373 km / 5:20 uur
De vandaag af te leggen route is vrij eenvoudig met onderweg weinig hoogtepunten, waardoor we rechtstreeks naar onze volgende bestemming rijden. Via de autostrade I-15 South rijden we naar
Price en vervolgens via Highway 6 van Helper tot Green River, een weg gecatalogeerd als “scenic highway” en best aangenaam om te rijden. Vlakbij Green River richting Cresent Junction en Grand Junction, om verderop exit 180 te volgen die door het centrum van Moab loopt, onze bestemming van vandaag. Net voor de stad treffen ons verblijf voor de volgende twee nachten aan, het erg aangename motel Aarchway Inn. Hier is de hittegolf pas echt voelbaar, met ruim 40°C in de schaduw voor iedereen teveel van het goede. Gelukkig is er overal airco voorzien en is het binnen best aangenaam. Voor een bezoek aan de parken is het reeds te laat, waardoor we besluiten in de stad het information center te gaan bezoeken en hun te vragen wat we deze dag nog kunnen doen aan uitstappen. Bovendien hebben we vandaag reeds genoeg kilometers afgelegd en hebben morgen de ganse dag voor de parken te bezoeken. Een boottocht op de Colorado rivier is hier ook mogelijk, maar voor vanavond was alles reeds volgeboekt. Bovendien zitten hier ook zulke kleine maar enerverende muggen, die doorheen je kleren je grote en jeukende beten bezorgen, waardoor we een tocht op de rivier voor bekeken houden. Een rondvlucht boven dit gebied bleek ook niet mogelijk en bovendien erg duur, dus beperkten we ons maar tot een bezoek aan het plaatsje Moab zelf. Met deze hitte was al wat je deed reeds vermoeiend, dus bezochten we maar de diverse winkels waar de airco op volle kracht draaide en het enigszins uit te houden was. Tegen de avond werd het iets koeler en tijd voor een lekker terrasje. Terug in het motel namen we een verfrissende duik in het zwembad en een verkwikkende douche. Wederom een dag voorbij in het gezellige Amerika.



Utah

Dag 11 donderdag 03/07/2008: Moab
We gaan tijdig ontbijten, zodat we het bezoek aan het
Arches National Park kunnen aanvangen terwijl de temperatuur nog dragelijk is. Dit natuurgebied, op nauwelijks 3km van het motel, is vooral bekend om zijn Arches (bogen) in zandsteen, ontstaan door water dat zich in spleten en gaten verzameld en de zandsteen langzaam wegslijt. Stukje bij beetje schilfert hij af, totdat de rots volledig is doorboort. In het park vind je bijna tweeduizend Arches. Aan de ingang van het park, bij het parkbureau, krijg je alle informatie die je nodig hebt. Aangezien je in het park nergens plaatsen met schaduw vindt, loopt de gemiddelde temperatuur ’s zomers op tot boven 40°C, waardoor men de raad geeft geen wandelingen te maken gedurende de middag, het warmste deel van de dag en de zon op haar hoogste punt staat. Vanaf de ingang start de 68 km lange “scenic drive”, waarlangs je alle belangrijke viewpoints en panorama’s aantreft. De weg gaat hier tussen Courthouse Towers door, enorme loodrechte rode zandsteenwanden. Verderop kom je langs Balanced Rock, waar je afvraagt hoe de steen blijft liggen. De weg onverhard verder naar de The Windows, de grootste bogen van het park zoals Double Arch. Bij de parkeerplaats begint het pad naar Delicate Arch, de beroemdste van het park, en wordt afgebeeld op de nummerplaten van auto's uit de staat Utah. Rond de middag ronden we ons bezoek af aan dit park en rijden eerst even terug naar het centrum van Moab om ons te voorzien van flesjes fris water en voedsel. Nog even de brandstoftank bijvullen, de ramen schoonmaken en we zetten koers naar het Canyonlands National Park, op een 15km van Moab. Dit park van 1350 km2 omvat een unieke wilde streek rondom de samenvloeiing van de Green River en de Colorado. Gedurende miljoenen jaren heeft de erosie er een schitterend landschap gecreëerd met ontelbare canyons, natuurlijke bruggen en bogen, plateaus en rotsformaties. Vanaf de Hwy 191 is het nog enkele kilometers rijden doorheen hoge rotsen om verderop aan de splitsing met de aanduiding naar Dead Horse Point State Park te komen, welk deel uitmaakt van het Canyonlands-gebied. Net voor het Visitor Center, vind je hier de weg naar Island in the Sky en de Mesa Trail naar het schitterend Grand View Point. Het Canyonlands National Park zelf bereik je door aan de splitsing rechtdoor te rijden, waardoor je via de “scenic drive” tot op twee plaatsen doorheen de uitgestrekte canyons kan rijden: “Upheaval Dome” en “Grand View Point Overlook”. Het park is zo groot en uitgestrekt dat je voor de andere viewpoints te bereiken je helemaal terug moet naar Hwy 191 en via andere parkingangen er pas geraakt. Het is nu reeds een zware beproeving om in deze hitte een viewpoint te bezoeken, waarbij je na 10 minuten reeds tracht om terug in de koele auto te zitten. Wij houden het dan ook bij dit 3 uur lange afgelegde traject en keren terug naar het motel voor een verfrissende duik in het zwembad. Vanavond trakteren we onszelf nog eens op een typische T-bone in het nabij gelegen steakhouse. Op deze manier kan Son ook nog een biertje drinken zonder dat ze daarna nog met de auto moet rijden, want in de staat Utah is men erg streng als je met alcohol op achter het stuur zit. De dag zit er weer bijna op.



Utah Colorado

Dag 12 vrijdag 04/07/2008: Moab-Durango 260 km / 4:18 uur
We zijn erg benieuwd wat we vandaag gaan meemaken. Het is 4 juli, de Amerikaanse nationale feestdag (
Independence Day) en het Amerikaanse patriottisme kennende mogen we diverse feestelijkheden verwachten op onze trip. We verlaten Moab en net voorbij La Sal Junction kunnen we nog een fotostop maken aan de Wilson Arch en de Looking Glass Rock, beide nog steeds in de regio van het Canyonlands National Park. Ongeveer 19 km verder, waar links van de baan de Church Rock staat, kan je rechts naar “The Needles”, de meest ruige en wilde streek van Canyonlands National Park welke met een gewone wagen toegankelijk is. Dit is echter vergelijkbaar met het parkbezoek wat we gisteren reeds deden en moeten steeds via dezelfde weg terugkeren. De enige bezienswaardigheid die eventueel de moeite loont om te bezoeken, bereik je door de weg een 16-tal kilometer op te rijden tot aan “Newspaper Rock”, een indrukwekkende rotsformatie met honderden petrogliefen van ± 2000 jaar oud, waarvan de meeste nog steeds niet zijn ontcijferd. We verkiezen om dit letterlijk rechts te laten liggen en vervolgen onze weg naar Cortez, een klein typisch stadje met ± 7000 inwoners. Onze vermoedens waren correct en omwille van de nationale feestdag houdt men ook hier een parade, waaraan alle officiële dienstenwagens deelnemen, geheel uitgedost in de Amerikaanse kleuren en tal van vlaggetjes. We moeten zoals alle anderen onze wagen aan de kant plaatsen en de stoet laten voorbijrijden, die met luidt getoeter, loeiende sirenes langzaam doorheen de stad trekt, onder goedkeurend oog van honderden mensen met Amerikaanse vlaggetjes. We maken van de noodzaak dan maar een deugd en duwen af en toe ook maar eens op de toeter van onze wagen, kwestie van sympathiek over te komen... Een half uur later kunnen we weer onze trip verder zetten en bereiken een goede 15 km voorbij Cortez de (enige) toegang tot het unieke Mesa Verde National Park in de staat Colorado. Het is het enige Nationale Park in Amerika waar het niet gaat om de natuur, maar om de geschiedenis van de vroegere bewoners. Ongeveer 1500 jaar geleden vestigde een groep Indianen zich op een dichtbegroeide hoogvlakte in het zuidwesten van de staat Colorado. De naam van dit gebied, Mesa Verde, betekent 'groene tafel'. In het zuiden van dit gebied liggen veel ravijnen, waar de Indianen op beschutte plekken rotswoningen hebben gebouwd. Omstreeks het einde van de 13e eeuw lieten ze hun nederzettingen om nog onopgehelderde redenen in de steek, waarbij ze veel van hun persoonlijke bezittingen achterlieten. De rotsnederzettingen en de andere vroege sporen van menselijke bewoning in dit gebied, behoren tot meest omvangrijke en best bewaarde archeologische vondsten in heel Amerika. Sommige van de nederzettingen mogen enkel met begeleiding worden bezocht. Dit unieke park behoort sinds 1906 bij de oudste nationale parken van de VS en is sedert 1978 door de Unesco ook officieel erkend als World Heritage Site (werelderfgoed). Vanaf de ingang kom je na 4 mijl bij Morefield Village, waar je een camping, een winkel, een benzinestation en een amfitheater vindt. Hier worden regelmatig activiteiten georganiseerd. De afstand tussen Morefield Village en het Far View Visitor Center is 6 mijl. Onderweg kom je drie uitkijkpunten tegen, de Montezuma Valley Overlook, Park Point en North Rim Overlook. Park Point ligt aan een korte zijweg, en is met 2.621 meter het hoogste punt in het park. Er staat een brandwachttoren, vanwaar je een uitzicht hebt van 360º over delen van Colorado, Utah, New Mexico en Arizona. Binnen heel Amerika is deze toren een van de plaatsen die het vaakst door bliksem wordt getroffen. Bij het Far View Visitor Center liggen eetgelegenheden, een hotel en een benzinestation. De weg splitst zich hier in tweeën, de Wetherill Mesa Road gaat naar het zuidwesten van het park, en de Ruins Road naar het zuidoosten. In beide area’s rondleidingen georganiseerd, waar je hier eerst kaartjes moet voor kopen. Als het druk is, kunnen de kaartjes snel uitverkocht raken. Wij rijden via de Ruins Road naar het zuidoosten, richting Chapin Mesa. Even verderop kan je langs een korte zijweg naar de Far View Ruins welke je kan bezoeken zonder begeleiding. 10 km verder kan je links naar het Far View Visitor Center. Aan het eind van deze weg kan je de restanten van de Cedar Tree Tower bezichtigen, gebouwd in de Classic Periode (anno 1300) en vrijwel altijd in combinatie met een kiva. Even voorbij de afslag naar de Cedar Tree Tower kom je bij een kruising, waarbij je links naar de Ruins Road gaat en rechts naar de Headquarters and Museum Area. In dit gedeelte van het park vind je het Chapin Mesa Museum, waar de geschiedenis van Mesa Verde centraal staat. Er wordt ook elk half uur een film vertoond. Dichtbij het museum staan een snackbar, een giftshop, een boekenwinkel en een postkantoor. Er zijn hier ook toiletten aanwezig. Net zoals op de meeste view points van het park, geldt ook in de Headquarters and Museum Area eenrichtingverkeer. Je komt vanzelf weer uit op de splitsing, waar je nu rechtsaf naar de Ruins Road kan gaan. Je komt dan al snel bij een splitsing. Rechtdoor kan je naar de Mesa Top Loop Road, waarvan het laatste gedeelte van de weg een lange lus vormt. Vanaf de weg kan je diverse pithouses en Cliff Dwellings zien, maar voor sommige uitkijkpunten dien je eerst een korte wandeling te maken. Linksaf ga je naar de Cliff Palace Loop Road, waarvan ook het laatste gedeelte van de weg een lange lus is. Je kan hier vijf Cliff Dwellings zien, waarvan twee onder begeleiding van een Ranger. Als eerste bereik je het uitkijkpunt naar Sun Temple. Dit bouwwerk heeft waarschijnlijk nooit een dak gehad, men vermoedt dan ook dat de bouw abrupt is gestopt toen de Pueblo Indianen dit gebied verlieten. Sun Temple staat centraal ten opzichte van de andere Cliff Dwellings en was waarschijnlijk niet bedoeld voor bewoning, maar als een ceremoniële ruimte voor de verschillende stammen. Dit zou dan de grootste ceremoniële ruimte in Mesa Verde zijn. Direct voorbij deze uitkijkplaats kom je, na een korte wandeling, bij een punt vanwaar je een heel goed uitzicht hebt op Cliff Palace, de grootste en bekendste van Mesa Verde. Op dit punt verzamelen zich ook de mensen die een begeleide tour hebben geboekt voor Cliff Palace en Balcony House. Beide plaatsen zijn enkel te voet en onder begeleiding te bezoeken. Vanaf de ingang van het park tot hier was het ruim 48 km rijden en besloten we terug te rijden en onze weg te vervolgen naar Durango, onze eindbestemming van vandaag. De stadsnaam komt van het Baskische woord ‘urango’, wat ‘stad van het water betekend’. Het is een schilderachtig stadje in het zuidwesten van de staat Colorado, aan de voet van de Rocky Mountains. Een heel aantrekkelijke plaats waar de typisch “Western” sfeer van vroeger wordt bewaard in onder meer de compleet gerestaureerde main street. Bovendien is Durango nog één van de zeldzame Amerikaanse steden waar het soort van gelegenheden bestaat waar de goudzoekers van destijds berooid buitenkwamen. Je kan er dan ook volop genieten van heel wat ragtime en andere country & western deuntjes. De sfeer is er steeds erg uitgelaten en vooral op zaterdagavond valt er heel wat te beleven. We verbleven er in het motel Holiday Inn Durango. Ter gelegenheid van de nationale feestdag werd ons bovendien gratis een aangename en spectaculaire afsluiter van deze dag aangeboden, in de vorm van een immens vuurwerk boven de stad. Net zoals in alle Amerikaanse steden, wordt de bevolking getrakteerd op dit klank en lichtspel en konden wij van op het terras van onze kamer dit mooi gebeuren aanschouwen. Een toffe verrassing...



Colorado

Dag 13 zaterdag 05/07/2008: Durango-Gunnison 300 km / 5:20 uur
Het eerste deel van de vandaag af te leggen panoramische route loopt door het
San Juan National Forest en langzaam maar zeker stijgen we tot op een hoogte van 3635 m als we over de Red Mountains Pass trekken. De Silverton Train volgt ook dit traject vanuit Durango tot het stadje Silverton, dat zoals zijn naam laat vermoeden voornamelijk rijk was aan het ontginnen van zilver. Na de bergpas bereiken we het plaatsje Ouray, ook wel het “Switserland of America” genoemd, waar je de Box Canyon Falls aantreft. Een plotse onweersbui en de stromende regen verhinderen ons er halt te houden, waardoor we noodgedwongen onze weg vervolgen naar Montrose. Van hieruit rijden we naar Gunnison en komen enkele kilometers verder aan de ingang van het Black Canyon of the Gunnison National Park, het op twee na kleinste Nationale Park in Amerika en één van de steilste, donkerste en meest ruige canyons van de VS, gevormd door de Gunnison River. De wanden zijn overwegend zwart van kleur en de kloof is meer dan 600 meter diep, waarvan op de meeste plaatsen niet meer dan 450 meter breed. De canyon lijkt nog extra donker doordat het zonlicht weinig kans heeft de wanden te beschijnen en was oorspronkelijk 80 kilometer lang, maar de bouw van drie dammen heeft ervoor gezorgd dat een groot gedeelte is overstroomd. Slechts 20 kilometer van de canyon verkeert nog in de oude staat, maar dit gedeelte omvat wel het diepste en mooiste stuk. De toegangsweg loopt door een gebied met veel struikgewas en klimt over een afstand van ongeveer 12 km tot een hoogte van ruim 2500 meter. Binnen het park wordt deze weg de South Rim Road genoemd, welke 8 mijl lang is en 12 verschillende viewpoints telt. Het kost ±2 uur om deze zijde van het park te bezoeken. Net voorbij de parkgrens kom je bij de eerste twee viewpoints: Tomichi Point en Gunnison Point. Bij het laatstgenoemde viewpoint ligt het Visitor Center. Op dit punt is de canyon slechts 350 meter breed. De wanden zijn erg steil, de rotsen verbazingwekkend puntig. Verderop kom je achtereenvolgens bij Pulpit Rock Overlook, Cross Fissures View, Rock Point, Devils Lookout, Chasm View, Painted Wall View en Cedar Point. Alleen Chasm View en Painted Wall View liggen direct aan de weg. De andere viewpoints bereik je enkel te voet. Vervolgens bereik je het einde van de South Rim Road de plaats High Point Overlook, waar de canyon minder diep en wijder is. Terug aan de parkingang kan je via de doodlopende zijweg East Portal Road met veel scherpe bochten omlaag tot bij de Gunnison Diversion Dam in de Curecanti National Recreational Area. Je vindt daar een ranger station, een picknickplaats en een camping. De noordelijke zijde van de canyon is alleen bereikbaar via de onverharde maar wel goed begaanbare North Rim Road. Deze weg begint aan het oostelijke uiteinde van Crawford State Recreation Area, bij het plaatsje Crawford. De wanden van de canyon zijn hier bijna verticaal, en het uitzicht op de canyon is hier nog meer indrukwekkend dan vanaf de zuidzijde. We moeten ons bezoek aan dit park noodgedwongen afbreken omwille van een fikse donderbui en overvloedige regenval. Dan maar verder langs de panoramische Curecanti National Recreation Area, bekend om zijn watersport-gelegenheden en een 100 km komen we aan te Gunnison en nemen er onze intrek in het Best Western Tomichi Village Inn. Het stadje is niet erg toeristisch en heeft maar enkele winkels, restaurants en cafés. Na het avondeten blijven we dan maar rustig op de kamer napraten over wat we vandaag zagen en wat er nog op het programma staat.



Colorado

Dag 14 zondag 06/07/2008: Gunnison-Denver 400 km / 6:21 uur
We verlaten Gunnison richting
Salida naar Cañon City, de voornaamste halte van deze dag. Deze stad is voornamelijk bekend om haar beroemde bezienswaardigheid, de Royal Gorge Bridge. Deze hangbrug, 330 meter boven de Arkansas rivier, staat bekend als de hoogste hangbrug ter wereld. De brug overspant de kloof waarin de Royal Gorge Railroad ligt, aangelegd naast de rivierbedding. De brug is in 1929 op zes maanden gebouwd en was destijds een tolbrug met één rijbaan. Ze diende tot op heden als een toeristische attractie en bouw ervan kostte destijds 350.000 dollar. In het omringende Royal Gorge Park tref je bovendien nog tal van andere attracties aan, waaronder de hoogste kabelbaan, de steilste kabeltram en diverse hartverscheurende ‘rides”. Zeker een bezoek waardig. Nadien reden we via Penrose en Colorado Springs naar Denver, onze eindbestemming van onze reis. We namen er opnieuw intrek in het Comfort Inn Denver, waar we de eerste nacht verbleven en nu onze twee laatste nachten in de VS zullen zijn. Onderweg kregen we nog een aantal fikse regenbuien te verduren, waardoor we soms stapvoets op de autostrade konden rijden. Er komt blijkbaar een eind aan het mooie weer van de voorbije twee weken, al is het in Denver terug mooi warm weer met een mooie blauwe hemel. De onweders blijven blijkbaar rond de Rocky Mountains hangen, waar je vanuit de stad een erg mooi zicht op hebt. We wandelen vanavond nog even rond in de nabije omgeving, gaan lekker dineren en sluiten de avond af met een bezoek aan de plaatselijke live jazzclub Jazz @ Jack’s. Al is dit soort muziek niet meteen ons favoriete genre, toch sta je versteld van wat deze musici ten gehore brengen. Gewoonweg super!



Colorado

Dag 15 maandag 07/07/2008: Denver
Denver is sinds 1876 de hoofdstad van de staat Colorado en ligt aan de oostelijke voet van de Rocky Mountains. Van oorsprong is het een stad van goudzoekers en telde 566.974 aantal inwoners in 2006. Hiermee is Denver de 26ste stad van de V.S. De bijnaam van de stad is ‘The Mile High City’ omdat de stad precies één mijl (1609,344 m) boven de zeespiegel ligt. Het weer in de omgeving van de stad wordt voornamelijk bepaald door de Rocky Mountains en vergeleken met de andere omliggende valleien het milde klimaat vaak onvoorspelbaar. Dat ondervinden we ook wanneer we opstaan en het aan het regenen is. Dan trekken we maar naar het overdekte deel van de 16th Street Mall, Het verkeersvrije shopping straat in het centrum van de stad. Doorheen deze mall rijden enkel elektrisch aangedreven bussen waar je zoveel je wil gratis gebruik mag van maken. Das pas openbaar vervoer! Ook kan je van hieruit met paard en koets de stad bezoeken. Tegen de middag is de zon weer volop van de partij en wandelen we gezellig door de mooie en erg nette stadskern, waaronder ook het prachtige domein rondom het State Capitol, het parlementsgebouw van de staat Colorado. Van hieruit heb je een mooi panorama over de stad en de diverse wolkenkrabbers die hoog oprijzen. Verder doen we het vandaag heel rustig aan, want we hebben de afgelopen weken erg veel gereden en dagelijks lange afstanden moeten overbruggen. Vooral deze laatste waren er misschien net iets teveel aan, al kan je nu eenmaal niet anders om in deze streek de mooie bezienswaardigheden te bezoeken. Het is typisch aan het middenwesten dat de belangrijke plaatsen honderden kilometers van elkaar liggen en de vaak eindeloze wegen ertussen buiten een blik op het uitgestrekte landschap weinig te bieden hebben. Je kan je voorstellen hoe lang men er destijds over deed om per paard door deze gebieden te trekken op zoek naar nieuwe horizonten in het verre westen. Deze dag extra is erg eveneens erg welkom om de bagage wat te herschikken voor onze terugreis morgen.


Dag 16 dinsdag 08/07/2008: Denver-Brussel 10:00 uur
We hebben alle tijd, want onze terugvlucht is pas om 17:45 uur. Eerst rustig ontbijten, de koffer pakken en in de lobby plaatsen, uitchecken en de wagen voor de laatste maal inladen. Rond 11 uur stellen we het navigatiesysteem in richting het verhuurwagenbedrijf in de buurt van de luchthaven. Daar moet je normaal gezien alles uitladen en met de shuttle n aar de terminal rijden, maar de vriendelijke heer die de wagen keurt voor ontvangst, besluit ons gauw even zelf tot daar te rijden, waardoor we niet met alles moeten sleuren. Das pas service! We worden meteen bij de incheckbalie van onze luchtvaartmaatschappij
Lufthasa afgezet en kunnen tot onze grote verbazing reeds onze bagage afgeven, waarbij men onze ticketten voor de terugvlucht overhandigd. En dat om 12 uur ’s middags, ruim 6 uur voor het vertrek ! Een prettige ervaring die we voor de eerste keer meemaken. Wellicht is werking van Denver International Airport, die hier pas sinds 1995 gebouwd, hier de oorzaak van. Alleszins een punt waar men op vele andere luchthavens best mag op jaloers zijn. Eenmaal doorheen de douane en veiligheidscontrole kunnen we nog lekker relaxed rondkuieren in de diverse shops van het luchthavengebouw. Ondertussen trekt buiten het wolkendek zich weer samen en wordt het erg donker. Een zwaar onweer breekt uit boven Denver en diverse vluchten worden omgeleid naar andere luchthaven. Als bij wonder klaart het opnieuw uit rond de tijd dat onze vlucht moet landen en kunnen zoals gepland inschepen en opstijgen. De eerste 30 minuten van de vlucht hebben we veel last van turbulentie, maar eenmaal op hoogte verloopt alles vlot en zetten we koers naar Europa. Goodbye America, Belgium, here we come...